رنگ های فعال باعث می شوند تا عواطف را با میزان تندی رنگ شان تحریک می کنند، در حالی که رنگ های غیرفعال احساس آرام بخشی را به همراه دارند. رنگ های خنثی کم ترین اثر عاطفی را دارند؛ اما باعث تعدیل در رنگ های روشن یا تیره می شوند.
 
رنگ های فعال
 
رنگ هایی که در این گروه قرار دارند شامل قرمز، زرد و نارنجی می باشند. قرمز، رنگ پر شور و هیجانی است که سیستم عصبی بدن را تحریک می کند. به دلیل شدت و عمق این رنگ، طراحان این رنگ را به عنوان رنگ حاشیه ای استفاده می کنند مثل یک تک دیوار قرمز در اتاق یا قاب عکس قرمز آویزان شده از دیوار. رنگ زرد میزان شادی را در افراد افزایش می دهد، اما طراحان معمولاً از این رنگ استفاده نمی کنند و اما درباره رنگ نارنجی، در صورتی که به طور متعادل استفاده شود، (بیش از حد استفاده نشود) می تواند باعث افزایش اعتماد به نفس و افزایش اشتها شود.
 
رنگ های غیرفعال
 
رنگ های سبز، آبی و بنفش از جمله رنگ های غیر فعال هستند که تاثیر آرام بخش تری را روی سیستم عصبی ایجاد می کنند. رنگ سبز، اتاق کوچک را ظاهراً بزرگ تر جلوه می دهد و رنگ غالب در طبیعت است. رنگ آبی نیز اندازه ظاهری اتاق را افزایش می دهد و دارای یک اثر آرام بخش می باشد. اما استفاده بیش از حد آن احساس سردی و بی تفاوتی را به همراه دارد. رنگ بنفش خیال انگیزی را پرورش می دهد و باعث آرام شدن سرشت انسان می شود.
 
رنگ های خنثی
 
رنگ های سیاه، سفید و خاکی جزء رنگ های خنثی هستند. اگر رنگ سیاه به میزان متعادل استفاده شود بسیار برازنده تر خواهد بود؛ در غیر این صورت دلسرد کننده است و باعث افسردگی می شود. رنگ سفید احساس پاکیزگی را اقناع می کند و طراحان از رنگ سفید برای ایجاد هارمونی و تعادل کنار رنگ‌های دیگر استفاده می کنند. رنگ قهوه ای احساس آرامش و راحتی خیال را بیشتر می کند؛ اما باید با ترکیب یک رنگ فعال و یا غیرفعال باشد زیرا احساس خستگی را به دنبال دارد.